Dat doe je gewoon…

> publiciteit > De Mantelzorger (december 2002)

"De Mantelzorger"

uitgave van de LOT, vereniging van Mantelzorgers

nummer 4, december 2002

Loodzwaar en met Liefde: vrouw duwt man in rolstoel

"Dat doe je gewoon"

Onder deze titel verscheen een boek met 17 portretten van mensen. Het is een gemêleerd gezelschap. Maar ze hebben één ding met elkaar gemeen. Elk van hen zorgt voor een naaste. Hun man, vrouw, een gehandicapt kind, de buurvrouw of een van de ouders. Schrijfster Cornelie van Well kreeg een aantal uitspraken van mantelzorgers uit het boek voorgelegd.

Loodzwaar en met liefde...

Ik voel me in de steek gelaten. Niemand zal eens opbellen of langskomen:

"Dit is inderdaad iets dat veel mantelzorgers zo ervaren. Volgens mij is een belangrijke oorzaak dat veel mantelzorgers vinden dat zij de enigen zijn die hulp kunnen bieden. Ze zijn ook een belangrijke schakel, maar ze hoeven het niet helemaal alleen te doen. Je kunt hulp vragen en dan voel je je al een stuk minder in de steek gelaten. Een ander probleem is dat mensen niet om steun durven te vragen. Dat is iets dat je moet leren, anders is de kans aanwezig dat je in een isolement terechtkomt. En dan wordt het steeds moeilijker om steun te vragen!"

Op een gegeven moment ben ik de ziektewet ingegaan, omdat het niet meer ging:

"Dit is voor mantelzorgers die een baan hebben vaak de enige manier om het vol te houden. In zo’n welvarend land mag het eigenlijk niet zo zijn dat mensen die voor iemand anders zorgen in de ziekt wet belanden en uiteindelijk in de WAO terechtkomen. Veel werkende mantelzorgers moeten hun werk opgeven of minder gaan werken. De problemen die daar het gevolg van zijn, zijn zeer ingrijpend: financiële achteruitgang, pensioenbreuk en isolement. Ik vind dat de regering met een goede regeling moet komen."

Waar we vooral op stuiten, is dat je overal voor moet vechten:

"Of het nu om aanpassingen in huis gaat, een rolstoel aanvragen of wachtlijsten, als mantelzorger moet je hopen energie steken in het regelen. En dat terwijl je die energie hard no-dig hebt voor het zorgen zelf. Dat moet toch ook makkelijker kunnen, denk ik dan."

Het contact is weg. Hij is niet meer de man met wie ik getrouwd ben:

"Dit is een soort uitspraak die je vooral van partners van Alzheimerpatiënten hoort. Aan de ene kant willen ze dolgraag en met liefde zorgen, aan de andere kant schept de veranderende relatie afstand. Dat maakt het loodzwaar.Toch zijn er ook mantel-zorgers die positieve kanten van deze moeilijke situatie ervaren. Zo vertelde een geïnterviewde dat haar relatie veel hechter is geworden sinds haar man intensieve zorg nodig heeft. Andere mantelzorgers gebruiken hun eigen ervaringen om ande-re mantelzorgers te ondersteunen, bijvoorbeeld als medewerker van een steunpunt mantelzorg of van de Mantelzorglijn. Iemand heeft zelfs over haar ervaringen een boek geschreven. Ik weet dat het klinkt als een schrale troost, maar mantelzorgers kunnen uit het zorgen veel kracht putten."

omhoog naar boven